شرکت اخبار

• سیال انتقال در مقابل روغن هیدرولیک: شیمی افزودنی و محدودیت‌های سازگاری

  2026 / 10 / 23

  آیا می توان از مایع انتقال و مایع هیدرولیک به جای هم استفاده کرد؟ پاسخ معمولاً خیر است. مرزهای عملکردی توسط افزودنی های روان کننده تعیین می شود. ZDDP در سیالات انتقال و سیالات هیدرولیک مفید است، اما اهداف و فرمولاسیون متفاوت است. جفت اصطکاک روغن های هیدرولیک عمدتاً شامل پمپ ها، سوپاپ ها و سیلندرها/موتورها است. ZDDP در روغن های هیدرولیک بر عملکرد ضد سایش و پایداری هیدرولیتیک تمرکز دارد. روغن گیربکس باید شرایط عملیاتی مختلفی را داشته باشد، مانند فشار شدید روی روغن دنده، تماس غلتشی در یاتاقان‌ها، اصطکاک در کلاچ و حرکت لغزشی در بدنه سوپاپ‌ها. ZDDP ها برای فشار شدید فرموله شده اند و انتخاب ZDDP نمی تواند با اصلاح کننده های عملکرد موجود تداخل داشته باشد. اگرچه روغن های هیدرولیک و روغن های انتقال هر دو از ZDDP استفاده می کنند، دوزها، فرمول ها و انتخاب ها متفاوت است. روغن های هیدرولیک بیشتر بر روی فیلتر پذیری و انتشار هوا متمرکز هستند، در حالی که مایعات گیربکس بر کنترل اصطکاک بیشتر و محافظت از دنده تمرکز دارند. اصلاح‌کننده‌های اصطکاک، افزودنی اصلی در روغن‌

• جایی که روغن های ضد زنگ روی چدن شکست می خورند: 7 نقطه شکست از انفجار تا حمل و نقل

  2026 / 10 / 22

  قسمت با یک فیلم روغنی یکدست از مغازه خارج شد. مسافر می گوید که محافظت شده بود، و چهار هفته بعد چهره ماشینکاری شده شکوفه های پرتقالی را در اطراف سوراخ های پیچ نشان می دهد. نفت مقصر می شود این معمولاً تنها بخشی از آن است. چدن مانند فولاد زیر یک فیلم پیشگیرانه نمی نشیند، و بیشتر روال کار مغازه ها برای فولاد نوشته شده است. به محض اینکه ببینید کجای فیلم واقعاً خراب می شود، همان نقاط ضعف ظاهر می شوند. چدن در زیر یک لایه روغن رفتار متفاوتی دارد گرافیت سلول های محلی را تنظیم می کند. آهن خاکستری گرافیت را به صورت ورقه ای، چدن داکتیل را به عنوان گره نگه می دارد و در هر دو درجه گرافیت نسبت به فلز اطراف خود کاتدیک است. یک الکترولیت نازک - میعانات حاوی CO2 محلول یا آب با نمک - اضافه کنید و هر لبه گرافیت تبدیل به یک کاتد کوچک می شود که فریت همسایه را به محلول هدایت می کند. خوردگی به عنوان یک جلو از ابتدا جلو نمی رود. از صدها سایت گرافیت به طور همزمان شروع می شود و به طرفین پخش می شود، زیر لایه ای که هنوز دست نخورده به نظر می رسد.

• OCP یا PMA VII؟ چگونه بدون اشتباه انتخاب کنیم

  2026 / 10 / 16

  هر کسی که روان کننده ها را فرموله می کند می داند که بهبود دهنده های شاخص ویسکوزیته (VIIs) تا حد زیادی نحوه رفتار روغن در دماها را تعیین می کنند. در روغن‌های موتور چند درجه، روغن‌های دنده، و مایعات گیربکس اتوماتیک (ATF)، VII مناسب همه تفاوت را در پایداری، جریان در دمای پایین و عمر مفید ایجاد می‌کند. دو نوع رایج در بازار عبارتند از OCP (کوپلیمر الفین) و PMA (پلی متاکریلات) . هر دو ویسکوزیته را بهبود می بخشند، اما در عمل عملکرد کاملا متفاوتی دارند. قدرت ضخیم شدن: OCP قوی تر است، اما در سرما کوتاه می آید بزرگترین مزیت OCP قدرت ضخیم شدن محض است. در دماهای بالا، زنجیره‌های پلیمری آن به طور کامل منبسط می‌شوند و افزایش قابل توجهی به ویسکوزیته در دمای بالا می‌دهند. این باعث می شود آن را برای برنامه هایی که به یک لایه روغن ضخیم و مقاومت برشی بالا نیاز دارند، مناسب باشد - برای مثال، روغن های دیزل سنگین و روغن های مسابقه. اما سیالیت OCP در دمای پایین نسبتاً متوسط ​​است. هنگام فرموله کردن درجه‌های دمای پایین مانند 5 وات یا 10 وات، یک ضد نقطه ریزش (PPD) �