هر کسی که روان کننده ها را فرموله می کند می داند که بهبود دهنده های شاخص ویسکوزیته (VIIs) تا حد زیادی نحوه رفتار روغن در دماها را تعیین می کنند. در روغن‌های موتور چند درجه، روغن‌های دنده، و مایعات گیربکس اتوماتیک (ATF)، VII مناسب همه تفاوت را در پایداری، جریان در دمای پایین و عمر مفید ایجاد می‌کند.
دو نوع رایج در بازار عبارتند از OCP (کوپلیمر الفین) و PMA (پلی متاکریلات) . هر دو ویسکوزیته را بهبود می بخشند، اما در عمل عملکرد کاملا متفاوتی دارند.
قدرت ضخیم شدن: OCP قوی تر است، اما در سرما کوتاه می آید
بزرگترین مزیت OCP قدرت ضخیم شدن محض است. در دماهای بالا، زنجیره‌های پلیمری آن به طور کامل منبسط می‌شوند و افزایش قابل توجهی به ویسکوزیته در دمای بالا می‌دهند. این باعث می شود آن را برای برنامه هایی که به یک لایه روغن ضخیم و مقاومت برشی بالا نیاز دارند، مناسب باشد - برای مثال، روغن های دیزل سنگین و روغن های مسابقه.
اما سیالیت OCP در دمای پایین نسبتاً متوسط است. هنگام فرموله کردن درجه‌های دمای پایین مانند 5 وات یا 10 وات، یک ضد نقطه ریزش (PPD) در بالا مورد نیاز است.
PMA گزینه "متعادل" تر است. این ماده هم به عنوان یک کاهش دهنده نقطه ریزش و هم یک غلیظ کننده عمل می کند و منحنی ویسکوزیته صاف تری را در محدوده دمایی ایجاد می کند. نتیجه عملکرد بهتر در هنگام شروع سرد است، به همین دلیل است که PMA برای روغن‌های با ویسکوزیته پایین مانند 0W-20 و 5W-30 انتخاب آسان‌تری است.
پایداری برشی: آنچه در برش زیاد اهمیت دارد
هنگامی که یک روغن تحت شرایط برش بالا کار می کند، افت ویسکوزیته به معنای از بین رفتن حفاظت است.
OCP دارای زنجیره های مولکولی طولانی تری است که مستعد برش هستند که منجر به از دست دادن ویسکوزیته دائمی می شود. بنابراین برای روغن‌های موتور احتراق داخلی که در آن‌ها تقاضای برشی نسبتاً متوسط است، مناسب‌تر است.
PMA ساختار مولکولی فشرده تر و پایداری برشی قابل توجهی بهتری دارد و ویسکوزیته خود را در استفاده طولانی مدت بسیار بهتر نگه می دارد. به همین دلیل است که روغن‌های دنده و ATF که با برش زیاد مواجه هستند، اغلب به سمت PMA متمایل می‌شوند.
گرما و اکسیداسیون: OCP سوء استفاده بیشتری می کند
OCP پایداری حرارتی قوی‌تری ارائه می‌دهد و تا حدود 250 درجه سانتیگراد بدون تجزیه پایدار می‌ماند.
PMA نسبتا ضعیف تر است. تحت دماهای شدید بالای 200 درجه سانتیگراد ممکن است شروع به تخریب کند و ترکیبات فرار تولید کند و دوام در دمای بالا را کاهش دهد.
بنابراین اگر برنامه شما داغ اجرا می شود و فواصل تخلیه طولانی را می طلبد، پایداری حرارتی OCP کارت قوی تر است.
تاثیر بر تمیزی روغن
OCP معمولی صرفاً به عنوان یک غلیظ کننده عمل می کند و هیچ عملکرد شوینده و پخش کننده ای ندارد. گفته شد، OCPهای نوع پراکنده - پیوند شده با گروه های عاملی قطبی - می توانند لجن را در حین ضخیم شدن پراکنده کنند.
تأثیر PMA بر تمیزی نسبتاً خنثی است. اما از آنجایی که راندمان ضخیم شدن آن کمتر از OCP است، برای رسیدن به ویسکوزیته یکسان، به نرخ تصفیه بالاتری نیاز است و این نرخ تصفیه بالاتر، تمایل بیشتری به سمت رسوبات کربن به همراه دارد.
پس چگونه انتخاب می کنید؟
خلاصه ای سریع:
اگر به هزینه کم، ضخیم شدن قوی در دمای بالا، بارهای سنگین، دمای بالای روغن یا فواصل تخلیه طولانی نیاز دارید ، به OCP متمایل شوید.
اگر می‌خواهید عملکرد خوبی در شروع سرد، سیالیت در دمای پایین، فرمولاسیون ساده‌تر، و فرورفتگی نقطه ریزش همراه با ضخیم شدن داشته باشید - PMA مناسب‌تر است.
اگر روغن شما مجبور است دماهای شدید، فواصل تخلیه طولانی و شرایط برش بالا را پوشش دهد، PMA معمولاً نتیجه متعادل تری را ارائه می دهد. برای روغن موتورهای معمولی که هزینه آن نگرانی اصلی است، OCP انتخاب اقتصادی تر است.
